مهندس موسوی خوئینی را آزاد کنید

حرمت سخن نگفتن، مسعود بهنود

بهانه اين نوشته گفته آقای کريمی راد درباره مهندس موسوی خوئينی در بندست. سخنگوی قوه قضاييه با گفتن همين دو جمله اينک سينه سپر کرده وخود را هدف دعاهائی قرار داده که از اثر اين ظلم بر لب هاست.

مهندس علی اکبر موسوی خوئينی، همه می دانند که از زمانی که نمايندگی دانشجويان را به عهده گرفت رفتارش مورد پسند قدرت طلبان نبود. او نيز می توانست در فرصتی که رای مردم تهران در اختيارش قرار داد، چهار سال نماينده مجلس بماند و هيچ کار نکند و عاقبت به خير شود و روزی هم به وزارت برسد ، گيرم وزارتی دارای اختيار و نه وزارت دادگستری که هنوز اهل قانون هم نمی دانند حضورش از چه صيغه ای است و کارش کدام است جز همان که آقای اصغری زمانی گفت، نامه رسانی برای بالاترين مقام قضائی. وزير وقت دادگستری اين گفت و حاضر نشد چنين سمتی را قبول کند.

جنت مکانی و کاری نکردن را نه تنها آقای کريمی راد که همه کس می داند، اما چنين موقعی همان طور که ديروز اميررضا خادم هم گفته است شايسته هر کس نيست و کسانی که مانند موسوی خوئينی با اميررضا خادم قصد دارند از فرصت پديد آمده بهره گيرند و فيضی برسانند و ثوابی ببرند، معمولا عاقبت به خير نمی شوند. که عاقبت به خيری در بعض جوامع دنيا برای کسانی است که جنت مکانی پيشه می کنند، جريده می روند حتی وقتی گذرگاه عافيت تنگ نيست. و اين چيزی نبود که آقای موسوی خوئينی با همه جوانی نداند. او راه خود را برگزيد. او و فاطمه حقيقت جو نمايندگان واقعی رای دانشجويان کشور در مجلس ششم بودند و به اين رای وفادار ماندند. خانم حقيقت جو سرگردان دادگاه های مختلف شد و از بهشت رانده، و اما گويا تقصير موسوی خوئينی ها بيش تر بود. او را در تظاهراتی که صدها نفر درش شرکت داشتند جلب کردند و در همان وسط خيابان هم ضرب شصتی نشان دادند، يعنی که ديدی گذار پوستت به دباغخانه افتاد. عکس ها نشان می دهد.

و حالا صد روزست که نماينده جنبش دانشجوئی را به زندان افکنده اند، پدر پيرش هم با لباس روحانی سرگردان پشت در زندان اوين نگاه داشتند و به او اجازه ديدار فرزند ندادند. و وقتی اين پدر درگذشت، حاضر نشدند ترک عادت کنند و فرزندش را از انفرادی به درآورند تا با او وداعی گويد. وقتی از گيرهای اداری مصنوعی رهايش کردند که همه چيز تمام شده بود. تازه آن زمان با محافظ همراه، برای يک ساعت و حتی ديداری با همسر را هم از وی دريغ داشتند.

آقای موسوی خوئينی که آخرين قربانی سبعيتی است که بعضی ها در رفتار و سکنات دارند و بيش تر هم دانشجويان و جوانان را هدف قرار می دهند، هفته پيش وقتی برای ساعتی از انفرادی به درش آوردند تا در مراسم چهلم پدر شرکت کند، با صدای بلند خبرنگاران و دانشجويان را خطاب قرار داد و فاش ساخت که در انفرادی است و در همان جا هم شب ها دستبند و پا بند به او بسته اند، حاضران ديدند که تنش کبود بود. فيلم ها نشان می دهد که در زندان گوانتامو – که آمريکا فراهم آورده تا تروريست ها را از گرفتار شدن به آن بترساند به همين جهت هم هيچ کوششی برای پرده پوشی آن نمی کند – چنين رفتاری معمول نيست.

حالا در مقابل اين گفته يک زندانی که تاکنون نه اتهامی به او تفهيم شده و نه هيچ يک ديگر از تشريفات قانونی رعايت شده و نه دستی به جائی دارد و نه پائی برای گذر به سلول بغلی حتی، جناب سخنگوی قوهء قضاييه گفته است: «در صورتی که موسوی خوئينی ادعاهايش را در دادسرای تهران بيان کند، اين ادعاها مورد بررسی قرار می‌گيرد.» آقای جمال کريمی‌راد در جمع خبرنگاران پارلمانی در خصوص اظهارات اخير موسوی خوئينی مبنی بر تحت فشار بودن در زندان، گفت: «اين آقا ادعايی دارد که بايد ادعايش را در دادسرای عمومی تهران بگويد تا بررسی شود." اين يعنی فلفل به زخم پاشيدن".

گفتند فقيهی يک بار پای منبر فرزند نشست و از بی ربطی گفته های پسر برآشفت. و او را خطاب قرار داد و گفت پسر جان سخن گفتن نمی دانی، آيا سخن نگفتن هم نمی دانی .